เด็กบ้านนอก

" โว้วๆๆ...  เย้ๆๆ... 

เสียงยังก้องดังอยู่ในหูเนี่ย มันส์จริงๆ

ไม่เคยคิดเลยจะได้เจอเพื่อนที่ร้อง 'เกะ ถูกคอกันขนาดนี้..."

(วันนี้อารมณ์ดีนิดนึง งานเสร็จแล้ว ยิปปี้ โว้ เย้ ได้มีเวลาอัพบล๊อกสักที)

ไม่เป็นไรหรอกถ้าจำไม่ได้ อ่านต่อก็ได้ 
เรื่องมันไม่ได้สลับซับซ้อนมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
แต่ถ้าอยากรู้ว่าเกริ่นอะไรในตอนแรก ก็ไปอ่านได้ที่ "click" นี้น่ะค่ะ

เหตุการณ์มันส์ๆ วันนั้น คือ วันเลี้ยงส่ง "เพื่อนแอ๊ป"
(จริงๆ แล้วเกิดเหตุการณ์โศกเศร้ากันมาก่อน
เหตุการณ์วันนั้นจึงเป็นการปลดปล่อยกันไปในตัว)

เพื่อนแอ๊ป ย้ายที่ทำงานไปอยู่บริษัทที่มั่นคงกว่า เงินดีกว่า ตำแหน่งดีกว่าม๊าก
(แอบอิจฉาเพื่อนแอ๊ปเล็กๆ ฮ่าๆ อยากตามไปบ้าง )
เพื่อนแอ๊ปย้ายงานไปเหมือนยัง งงๆ อยู่ว่า เฮ้ย! จริงเหรอเนี่ย
ขนาดเจ้าตัวเองยัง งงๆ อยู่เลย 

ก็เพราะเพื่อนแอ๊ปเป็นคนเดียว (ในหมู่เพื่อน ญ 3 คน) 
ที่ดูท่าทีว่าจะไม่ย้ายที่ทำงาน ก็เพราะที่ทำงานใกล้บ้าน ไปมาสะดวก
แล้วจู่ๆ วันนึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เพื่อนแอ๊ปโดนเรียกตัวให้ไปทำงานที่บริษัทแห่งนึง
ในตำแหน่งที่เพื่อนแอ๊ปถนัดกว่า
เพื่อนแอ๊ปตัดสินใจไป. . . เฮ้ย! ใจหายว่ะ ใจหายกันหมดหละ
ช่วงนั้นก็มีหนัง Drama ให้ดูมากมาย ฮ่าๆ

แต่ถึงยังไง เราก็สนับสนุนให้เพื่อนเลือกในสิ่งที่เหมาะสมและดีกับตัวเพื่อน
เมื่อเรามีโอกาสก็ควรที่จะไขว่คว้าจริงมั้ย?
เดินในทางที่เราถนัดที่สุดใช่มั้ยเพื่อนแอ๊ป?
(ว้าวๆ นางเอกตอนนี้แหละเรา ฮ่าๆ)

เอ้า! อย่างนี้ต้องฉลอง เพื่อนไปได้ดี เอ้า! ชน
(เพื่อนแอ๊ปใจปล้ำมาก เอา Black มาให้กินกันเลย
แต่สำหรับเรา No Alcohol เลยไม่รู้เหมือนกันว่าอร่อยมั้ย )

เวลา ๑๘.๐๐ น. ทุกคนพร้อมกันที่ร้านคาราโอเกะเล็กๆ แห่งหนึ่ง
รวมก๊วนกันได้ทั้งหมด ๑๑ คน เปิดห้องร้องเพลงเล็กๆ ๑ ห้อง
ร้องกันให้หนำใจไปเลย ตั้งแต่ ๑๘.๐๐ – ๑.๐๐ น.

กว่าจะได้เปิดฟลอร์ร้องรำทำเพลง ก็นานพอดู
เหตุเพราะทุกคนคงจะเหนียมอาย (กันในช่วงแรก)
บวกกับอาหารมากมายที่เรียงรายอยู่ข้างหน้าของทุกคน
(เลิกงานก็ตรงดิ่งมาที่นี้เลยหล่ะ)
คนเปิดฟลอร์ ร้องเพลงคนแรกคือรุ่นพี่ที่ทำงาน ชื่อ "พี่ต้อง"
ร้องเพลงได้อารมณ์จริงๆ ยังกับนักร้อง Rocker เค้ามาเองเลย
ถ้าไม่มีรุ่นพี่คนนี้ การร้องเพลงครั้งนี้อาจไม่มีสีสันมากขนาดนี้
เมื่อมีผู้นำ(ร้องเพลง) ย่อมมีผู้(ร้อง)ตามเป็นธรรมดา
ตามกันไปตามกันมา ความอยากกลายเป็นผู้นำ(ร้องเพลง) ของทุกคนก็มีมากขึ้นๆ
เพียงแค่ได้จับไมค์เท่านั้น จิตวิญญาณการเป็นผู้นำ(ร้องเพลง) สูงขึ้นทันที
ไมค์เพียงแค่ 2 ตัวที่มีอยู่ในห้องคาราโอเกะ คงไม่เพียงพอต่อความต้องการ
ดังนั้นไมค์เปรียบเสมือนบัลลังก์ ที่ใครๆ อยากจะครอบครอง ในเวลานั้น
เพื่อแสดงพลังเสียงผู้นำการร้องเพลง ฮ่าๆ

ร้องเพลงกันไป เพลินๆ เพื่อนทุกคนก็ไม่ได้หลงลืม จุดประสงค์ของงานนี้
เตรียมของขวัญที่ระ(ทึก)ลึก ให้เพื่อนแอ๊ป
ได้จดจำว่าเคยเจอคนหน้าตาแบบนี้ด้วย ฮ่าๆ
ของขวัญชิ้นนี้ประดิษฐ์ขึ้นเอง มีชิ้นเดียวในโลก ภูมิใจสุดๆ

รูปภาพของขวัญ ที่ภูมิใจนำเสนอม๊าก มาก
น่ารักมั้ยค่ะ?

นี้คือรูปลักษณ์ของขวัญ ตั้งใจทำเป็นเวที concert 2 ฝั่ง
ฝั่งนึงเป็นของวง Girl Gerneration (จริงๆ วง สาวๆ ฮ่าๆ)
อีกฝั่งเป็นของวง Lao R-Rom (เล้าอารมณ์ ให้เสื่อมลง ฮ่าๆ)

ของขวัญชิ้นนี้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของคุณ "ตัวแอล" คนเดียว
(จริงๆ แล้วมีหยาดเหงื่อของ "ทรายนี่" ด้วยแต่ไม่นับเพราะแอบหลับซะก่อน ฮ่าๆ)
ส่วนไอเดียอันบรรเจิด มาจากความคิดของคุณ "ทรายนี่" นี้เอง
(ความคิดบรรเจิดที่ไร มีเรื่องทุกที เพราะว่าเธอมันอาร์ท ART )
เงินสมทบทุนการประดิษฐ์ของขวัญชิ้นนี้มาจากเพื่อนๆ ร่วมงานทั้ง ๕ คน

ตัวแอล : เพื่อนแอ๊ปชอบมั้ย?
เพื่อนแอ๊บ : ชอบ ชอบ มากเลย
ชื่นใจๆ หายเหนื่อยจากเมื่อคืนเลย ที่ตั้งใจทำให้

เอ้ามันส์กันต่อ ร้องเพลงกันต่อ โว้ๆ เย้ๆ

เริ่มร้องไปเรื่อยๆ สักพัก มีแต่เพลงของ Bodyslam
ใครว่ะ เลือกเพลง แหมมันช่าง . . .
โอ้ว !! โดนใจซาร่า มันต้องอย่างนี้สิ
ว่าแล้ว สาวก Bodyslam ก็เริ่มออกลาย ยึดไมค์ซะเลย ฮ่าๆ
(ทำตัวเป็นนักเลง เฮ้ย!! เพลงนี้เราขอ เราร้องได้ ฮ่าๆ)
แต่แล้ว ตัวแอล ก็ต้องสละมือจากไมค์
เพราะกลัวโดน เพื่อนๆ พี่ๆ ฆ่าตายคาห้องคาราโอเกะ ฮ่าๆ

แต่ก็ยังไม่วายเกิดศึกชิงไมค์ระหว่างพวกเราสาวๆ ๓ คนกับ
ผู้ชายคนนึงที่มีชื่อว่า "แทน" (ปัจจุบันพวกเราเรียกว่า "แทนนี่")
จะไม่ให้เกิดศึกได้ยังไงล่ะ ก็พี่แกเล่นไม่ปล่อยไมค์เลย
ขอไมค์ อย่างวิงวอนอ้อนวอนก็ไม่ให้
พวกเราก็เลยปล่อยให้ร้องไป เราร้องปากเปล่าก็ได้ ดังกว่าไมค์อีกด้วย เชอะ
ปล่อยให้ร้องออกไมค์มากๆ ก็หันไปเห็น "แทน"

ตัวแอล : ว้าวๆ ดูไอแทนดิ เริ่มออกลายแล้ว
เพื่อนสาว ๒ คน : ไหนๆ เออจริงว่ะ
ตัวแอล : แหมแทน ทำเป็นจับไมค์แบบ พี่ตูน วง Bodyslam เลยน่ะ
เพื่อนสาว ๒ คน : ฮิ้วๆ วี๊ดวิ้วๆ
แทน : ป่าวหรอก เราเมื่อยมือน่ะ ก็เลยถือแบบนี้
ตัวแอลและเพื่อนสาวทั้ง ๒ คน : . . . .. . .
ตัวแอลและเพื่อนสาวทั้ง ๒ คน : ฮ่าๆ สมน้ำหน้า ไม่ยอมแบ่งไมค์ให้ใคร ฮ่าๆ

ขำมั้ยล่ะค่ะ? ไอเราก็นึกว่าอยากจะเท่ห์
(บางทีสาเหตุที่พี่ตูน Bodyslam จับไมค์เท่ห์แบบนั้น
อาจมาจากอาการเมื่อยมือเหมือนแทนก็ได้น่ะค่ะ )

ถึงแม้จะมีศึกชิงไมค์กันบ้าง ก็ถือว่าเป็นสีสันให้สนุกสนาน
กระตือรือร้นที่จะร้องเพลงร่วมกัน
การร้องเพลงร่วมกับเพื่อนๆ พี่ๆ ครั้งนี้สนุกมากจริงๆ
อาจเพราะแนวเพลงคอเดียวกัน
เต้นกันแบบสุดตัว แหกปากกันแบบสุดเสียง

แล้วนี้มันก็คือตอนจบของการเกริ่นถึงเด็กบ้านนอก
ตอนจบที่เริ่มต้นด้วยคำว่า "มิตรภาพ"
"ความผูกพัน" ระหว่างเพื่อนๆ พี่ๆ ร่วมงาน
ที่ต้อนรับเด็กบ้านนอกอย่างเราให้เดินต่อในเมืองใหญ่
โดยไม่ไร้ผู้ร่วมเดินทาง

ปล. เป็นเรื่องโชคดีที่เราได้เจอผู้ร่วมเดินทางที่น่ารักอย่างนี้

ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะที่ติดตามอ่านบทความของเรา